လက္တစ္ဖက္က ..
သူ႔လက္ဖ၀ါးကို အၿမဲတမ္းဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္ဖို႔
က်န္ လက္တစ္ဖက္က
ႏွလံုးသားကို ထုတ္ေပးခဲ့တယ္ ။
ရင္ခုန္သံတိုင္းမွာ..
၀င္သက္ထြက္သက္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္စီတိုင္းမွာ
သူ႔ကို သတိရစိတ္နဲ႔ ရႈရိႈက္ေနခဲ့ရတယ္ဆိုတာ..
ဘယ္သူကမ်ား သိႏိုင္ခဲ့လို႔လဲ ။
သူမရွိရင္လြတ္လပ္မယ္ဆိုတာ.. သိတယ္
သူမရွိရင္ မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္အေတြးက
ေလာင္းရိပ္မိ သစ္ပင္တစ္ပင္လိုဘဲ
သူ႔အရိပ္ေအာက္မွာဘဲ နားခိုဖုိိ႔ ႀကိဳးစားရင္း
ဘယ္ေတာ့မွ ႀကီးထြားဖို႔ မႀကိဳးစားခဲ့မိဘူး ။
သူ႔ေၾကာင့္ေၾကကြဲရတယ္ ....
သူ႔ေၾကာင့္ ၀မ္းနည္းရတယ္ ....
သူ႔ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္ ....
သူ႔ေၾကာင့္ နာက်င္ခဲ့ရတယ္ ....
ဘာမဆို ေခါင္းငံုခံရင္းနဲ႔
သူ႔ကို အရမ္းခ်စ္တယ္လို႔သာ
အခ်ိန္တိုင္းေခါင္းေမာ့ေျပာခဲ့တယ္။
အခ်စ္ဆုိတဲ့ ညီမွ်ျခင္းဟာ
မညီမွ်ခဲ့ေပမယ့္ ညီမွ်တယ္လို႔
ယူဆရင္း ..
လက္ဖ၀ါး တစ္ခုမွာေတာင္
လက္ေခ်ာင္းေတြညီမွ မညီတာဘဲကြာလို႔
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေျဖသိမ့္ခဲ့တယ္ ။
သူက ကိုယ္နဲ႔ အေ၀းမွာ ေနခ်င္တယ္လို႔
ခဏခဏ တဖြဖြေျပာတယ္
က်ေနာ္က ေခါင္းညိတ္ျပေနရင္းနဲ႔ဘဲ
သူ႔အနားကိုဘဲ
ပိုပိုၿပီး တိုးကပ္လာခဲ့တယ္။
သူ႔ကို စြန္႔လြတ္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ
သူ ေျပာသေလာက္ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ
မလြယ္ကူခဲ့ဘူးဆိုတာ ..
သူ မွ သိပါေလစ ။
အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုအေပၚက
ပံုမွန္ သံေယာဇဥ္ တစ္ခုေလာက္
အခ်စ္က တန္ဖိုးမရွိခဲ့ေလတာလား။
တန္ဖိုးမရွိခဲ့ရင္လည္း
တစ္ေယာက္တည္းသာ
ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ပါ
က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီးရင္ေတာ့
အရက္စက္ဆံုးအရာကို ရယူပိုင္ဆိုင္ဖူးၿပီမို႔
ကို႔ကို သနားတယ္ ဆိုတဲ့ စကားကို
ဘယ္ေသာအခါမွ မေျပာပါနဲ႔ကြာ ။
တစ္ဘ၀လံုးစာ တြယ္တာလာခဲ့သမွ်
အပယ္ခံ ဘ၀နဲ႔ က်န္ေနခဲ့ရမွေတာ့
ကို႔ယ္ကို သနားပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားက.
ပိုၿပီးရူးရံုကလြဲၿပီး
ဘာမွ ပိုၿပီး ထူးလာေတာ့မွာမဟုတ္လို႔
တကယ္သာ သနားခဲ့ရင္ေတာ့
ဘယ္ေတာ့ မထားရစ္ခဲ့ပါနဲ႔လို႔ သာ
ေတာင္းပန္ ပါရေစလားကြယ္ ။
No comments:
Post a Comment